Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
zaatakowały obiekty terrorystyczne...
Lot nr 103 linii Pan Am rozbił się w mieście Lockerbie.
George Herbert Walker Bush...
Nie możemy kontynuować tej agresji wobec Kuwejtu.
...jego bezwzględne działania terrorystyczne.
Bez ostrzeżenia, eksplodowała bomba... Zaatakowano okręt U.S.S. Cole...
To był akt terroryzmu.
Podły i tchórzliwy czyn.
Następna piosenka, którą zagramy to stary i lubiany kawałek.
...dopóki coś nim nie wstrząśnie.
Upewniam się tylko, że nie uderzą ponownie.
Samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają...
Musimy i będziemy
zachowywać czujność.
Co Ty do cholery robisz?
Cholera! Już raz coś przegapiłam.
Nie pozwolę, żeby doszło do tego ponownie.
To było 10 lat temu. Każdy przegapił coś tamtego dnia.
Tak, ale ja nie jestem „każdy”.
W poprzednich odcinkach.
Mam wahania nastrojów.
Sprawdziłem. Klozapina to lek przeciwpsychotyczny.
Tym razem tylko siedem?
Podbieranie próbek nie tylko może zaszkodzić Tobie...
ale także grozi mi odebraniem licencji, więc siedem.
Terroryści wciąż są tutaj.
Brody musi przypomnieć Ameryce, że wojna się jeszcze nie skończyła.
I uśmiech do kamer.
Patrzcie na niego.
Wszyscy o nim piszą, oferują wydanie książki,
występuje w każdym programie telewizyjnym.
Podczas odprawy Carrie wspomniała niespodziewanie nazwisko Abu Nazira.
3 dni potem jej informatorka potwierdziła, że widziała Nazira, pierwszy raz od 7 lat.
Może to przypadek.
Albo coś przed nami ukrywa.
Twoja informatorka poświęciła za to życie.
Nie marnuj tego gwałcąc konstytucyjne prawo do prywatności rodziny Brody'ego.
Musisz przerwać obserwację.
Następny przypadek. Raquim Faisel.
Śledzili mnie, aż do domu.
Kochanie, przysięgam, nikt nie wie, że tutaj mieszkamy.
Wciąż uważam, że powinniśmy się przeprowadzić.
Kazano nam czekać.
Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo.
Nic na to nie poradzę, ale czuję, że czegoś tu brak.
Jego.
Przepraszam!
Znam Cię.
Nie powinnam tu być.
Nie zamierzam tam wrócić bez Ciebie.
To nie jest konieczne.
A może urządzimy sobie własną grupę wsparcia? Co Ty na to?
Kuszące.
Allahu Akbar...
Biegnij tłuściochu!
Chryste. I ty nazywasz siebie zawodnikiem?
To jakiś pieprzony dowcip! Jezu, ale z ciebie dziwak.
„Double” i „single” zdobyte w czwartej kwadrze.
No jasne, znowu błąd.
Bądź facetem i wreszcie to przyznaj, dupku!
Tak, palancie! O tobie mówię!
Jesteś cholerną porażką!
Cholera, nie do wiary!
Jedyna drużyna baseballowa, która musi wymienić rozgrywającego.
Jak długo tam stoisz?
Co? Nie słyszę Cię!
O tak.
Tutaj. Hej.
Cześć. Dzwoniłam do drzwi, jakieś pięć razy tato.
- Maggie jest w domu? - Nie.
Musiała pilnie jechać do szpitala.
Jesteś głodna?
- Powiedziała kiedy wróci? - Mogę zrobić Ci kanapkę.
Chcesz... chcesz kanapkę? Mam indyka, sałatę...
Cholera. Muszę to odebrać. Indyk brzmi świetnie.
Zaczekaj.
Halo?
Cześć Danny.
Co?
Jedyny ocalały terrorysta
z miejsca, gdzie przetrzymywano Brody'ego w Afganistanie.
Namierzyli go w Islamabadzie.
Czysta robota. Po cichu, bez rozlewu krwi.
Dobra. Będę za 30 minut.
Och!
Kochanie!
Witaj.
Cześć, Wszystko w porządku?
- Cieszę się, że Cię widzę. - Tak?
Tam.
Doświadczenie podpowiada mi, że to będzie kanapka na drogę.
Przepraszam, Tato.
Och, chyba myślisz, że już do niczego się nie nadaję.
Wyłączasz żelazko? Daj spokój.
Dbam o bezpieczeństwo.
Wziąłeś rano lekarstwa?
Tak. Dzięki, że pytasz.
Nie wystarczy że Twoja siostra nie daje mi spokoju przez całą dobę, to jeszcze Ty?
Wiesz co, te pigułki mnie zabijają.
Wcale nie.
Czasami czujesz się jakbyś tracił kontrolę...
kiedy pobudzają zamiast uspakajać.
Też tak masz?
Z własnego doświadczenia wiem, że wtedy należy unikać urządzeń AGD.
Byłem rozkojarzony! Cieszyłem się, że Cię widzę, to wszystko.
Dobra, zrozumiałem.
Chciałabym zostać i pomóc Ci w domu.
Tak. Pewnie. Baw się dobrze.
Jedź bezpiecznie.
- I... pieprzyć CIA! - Pieprzyć CIA!
- Jak tam Twoi rodzice? - Wspaniale.
Są bardzo zajęci.
Powinni częściej przyjeżdżać.
Powiedzieliby coś takiego. „Mamy za dużo do zrobienia w Bombaju.”
Może powinni pomyśleć o przekazaniu opieki na slumsami komuś innemu.
- Co zgubiłeś? - Bilet parkingowy.
Pasażerowie proszeni są...
Pewnie jak zawsze zostawiłeś go w samochodzie.
Och.
- Długo to nie potrwało. - Kocham Cię. Mówiłem Ci to już?
Idź. Odbierz. Wiem, że musisz.
Halo. Saul Berenson.
- Wszyscy mają tutaj natychmiast być. - Nie, nie, chcę bezpieczne połączenie.
Połączcie mnie z kapitanem Faberem z Pentagonu.
- Powiadomiono, już jedzie. - Wezmę taksówkę.
Aha, Estes chce, żeby wszyscy przełożyli swoje plany.
Mira, poczekaj. Czekaj.
Nie. Znam ten wzrok i wiem co to oznacza. Nie jestem zła. Naprawdę.
Mam nadzieję, że zobaczymy się później.
- Saul? - Tak, tak. Jestem.
Przed odprawą...
musisz przeczytać raport z przesłuchania w Pakistanie.
Zaraz będę.
Afsal Hamid.
34 lata, Syryjczyk.
Według pakistańskiego wywiadu
jest członkiem Muzułmańskiej Armii Wyzwolenia!
Organizacji Abu Nazira.
Co oznacza, że ma wiedzę na temat planów Nazira,
dotyczących ataków na Amerykę.
Wie też, gdzie i po co trafiły pieniądze z Hawali.
Dlatego właśnie Ty i Carrie go przesłuchacie...
w asyście sierżanta Brody'ego.
Słucham? Sierżanta Brody'ego?
Tak, Carrie, tylko on jest w stanie porozumieć się z Hamidem.
- Tak czy nie? - Tak.
Przesłuchanie odbędzie się w bezpiecznym miejscu, do ustalenia.
Brody absolutnie nie może tam być.
Ale będzie. Klamka zapadła.
Równie dobrze moglibyśmy od razu przekazać informacje Abu Nazirowi.
Cóż, alternatywa może być znacznie gorsza.
Nie ma nic gorszego niż Brody jako świadek przesłuchania.
Konsekwencje będą poważne.
Załóżmy, że Cię posłucham i podzielimy się podejrzeniami na temat Brody'ego.
Co wtedy się stanie?
To może skłonić Davida do podjęcia decyzji.
Decyzji opartej na czym?
Ile razy będziemy musieli jeszcze o tym rozmawiać?
Nie mamy dowodów na powiązania Brody'ego z Abu Nazirem.
Tym razem chodzi o coś innego, Saul.
O bezpieczeństwo operacji.
Okej, Carrie.
Idź teraz do jego biura i powiedź mu, że to podstęp.
Powiedz, że Nazir ujawnił umyślnie miejsce pobytu Brody'ego w Afganistanie.
Powiedz, że historyjka o amerykańskim bohaterze to kłamstwo.
Zobaczymy, jak na to zareaguje.
Pewnie każe Ci spakować rzeczy i zacząć rozglądać się za nową pracą.
Chyba mamy moralny obowiązek, żeby coś zrobić?
Naszym obowiązkiem jest powstrzymanie kolejnego ataku na Amerykę.
Nie pomożesz w tym, jeśli teraz nie odpuścisz.
A nie pomyślałaś o tym, że to będzie dobra okazja, do obserwacji Brody'ego z bliska,
w stresującej sytuacji, gdzie my będziemy wszystko kontrolować?
Tak, dotarło to do mnie.
A czy dotarło też, że jeśli złamiemy Afsala Hamida
to może wydać cały spisek, w tym sierżanta Brody'ego?
Cóż, cały czas to wielka niewiadoma.
Poniewierasz mój dywanik.
Albo David Esters się tym zajmie, albo my zrobimy to po swojemu.
Twój wybór.
Nie jest dobrze.
Jess powiedziała, że Cię tutaj znajdę.
To pilne.
Chcą Cię widzieć w Langley.
- Langley? - Zbieraj się.
Łazienka, prysznic, golarka. Masz być gotowy w 40 minut.
- Czego chcą? - Nie powiedzieli.
Tajne.
I nie mogłeś zadzwonić?
Nie. Żadnych telefonów.
- Jezu. - No tak.
Byłeś u mnie w domu?
Miałem się trzymać z dala od Jess.
Prawda.
To wszystko?
I nie możesz powiedzieć mi nic więcej?
To wszystko, co wiem.
Gdybym wiedział coś więcej, powiedziałbym Ci.
Jasne.
Czego chciał Mike?
CIA chce mnie widzieć.
Po co?
Nie wiem.
Wezmę prysznic.
Będą tutaj za kilka sekund.
Hej. Wszystko w prządku?
Wiesz co? Mogłabyś nie pytać mnie o to co dwie minuty?
- Wszystko w porządku. - Dobrze, dobrze.
Przepraszam. Nie chciałem...
W porządku. Rozumiem.
Cześć Tato.
Mama powiedziała, że wpadniesz jutro na egzamin z karate.
Tak?
- Dostanie jutro niebieski pas. - Jeśli zdam egzamin.
- Przyjdziesz? - Pewnie.
Za nic w świecie bym tego nie przegapił.
Północ. A więc nie Langley.
Bez przepaski na oczy?
Ufamy Panu.
- Będziemy za pięć minut. - Zrozumiałem.
Estes, wszystko gotowe. Mamy połączenie.
Sierżancie Brody, Carrie Mathison.
Poznaliśmy się kilka tygodni temu na odprawie.
Tak. Miło Panią widzieć.
Dziękuję za przybycie.
Radzi sobie Pan po powrocie do domu?
Jasne.
Może napije się Pan czegoś, zanim zaczniemy? Kawa, herbata, woda?
Co zaczniemy?
Proszę usiąść.
Zna Pan tego człowieka?
Jasna cholera.
Tak, znam.
To był mój strażnik.
Potwierdzam identyfikację wzrokową.
Pamięta Pan jego imię?
Mówili na niego Affie.
Jego pełne imię to Afsal Hamid.
Tylko on przeżył atak na kryjówkę w której Pana przetrzymywano.
- Kto to? - Mój kolega.
As-salaam alaikum.
- Co on robi? - Czeka, aż Hamid odezwie się pierwszy.
To pierwszy etap przesłuchania.
Niezupełnie.
Pakistańczycy trzymali go trzy dni, zanim go nam przekazali.
- Powiedział coś? - Obawiam się, że nie mogę o tym mówić.
Nie mogę udzielać szczegółowych informacji na temat operacji.
- Więc dlaczego tutaj jestem? - Z dwóch powodów.
Aby potwierdzić jego tożsamość, co już Pan właśnie zrobił.
A także, aby uzyskać informacje, które pomogą go złamać...
udowadniające naszą pełną kontrolę i demonstrujące naszą siłę.
Odpowiada to Panu?
Tak, tak sądzę.
Dobrze.
Możemy zaczynać?
- Jedno pytanie. - Tak.
Będzie torturowany?
Nie robimy tego tutaj.
Co według Was wie?
Tak jak już mówiłam, nie mogę.
Dzielić się szczegółami operacji. Rozumiem.
Dobra. Jestem gotowy.
Proszę to założyć.
Dwa stuknięcia to będzie znak, że jesteśmy gotowi.
Mówisz po angielsku?
Proszę.
Mówi? Rozmawialiście kiedykolwiek po angielsku?
Oni tam wszyscy potrafią mówić trochę po angielsku.
To za moich przyjaciół z Guantánamo.
Wiemy, że znasz angielski.
Dlatego będę do ciebie mówić w tym języku.
Jesteś religijny?
Okej, musimy trochę przyśpieszyć tę część. Dobrze?
Oni wszyscy się tam modlą. To fundamentaliści.
Oczywiście, że tak.
Ten żołnierz, był waszym więźniem.
Kiedy po raz pierwszy go spotkałeś?
W Damaszku.
Wiemy, że spotkałeś go w Damaszku.
Wtedy właśnie zaczęły się przesłuchania, prawda?
A ty w nich uczestniczyłeś, czyż nie?
Tak, on tam był.
Jak długo przesłuchiwano sierżanta Brody'ego?
Dni?
- Miesiące? - Lata.
Kilka lat, prawda?
Co zrobiłeś sierżantowi Brody'emu?
Przydałby się jakiś szczegół.
Bił mnie kijem, owiniętym drutem kolczastym i oddawał na mnie mocz.
Biłeś go drutem kolczastym i
oddawałeś na niego mocz.
Więc jesteś religijnym człowiekiem i oprawcą.
Czyżbyś był katolikiem?
Myślisz, że twoja żona i synowie nadal żyją?
Tak. Widzi Pan? Tego właśnie oczekiwaliśmy.
Teraz już wie, że znamy odpowiedzi na pytania.
Teraz już wie, że mamy informacje o jego rodzinie.
Cofnijmy się w czasie.
Pięć dni temu ukrywałeś się w bezpiecznym miejscu w Islamabadzie,
albo tak myślałeś.
Inaczej nie ukrywałbyś się ze swoją rodziną, prawda?
I nagle niespodziewanie znikasz w środku nocy.
Nie tylko twoja biedna żona i dzieci zastanawiają się gdzie jesteś.
A szczególnie jeden człowiek zaczyna się martwić.
Abu Nazir.
Człowiek, który jak wiemy nie jest tylko zwykłym terrorystą...
pragnącym zagłady zachodniej cywilizacji.
Nie, on ma swój własny, charakterystyczny styl...
Istny artysta.
Przypomnijmy sobie przypadek Yassera Akrama.
Schwytany przez Brytyjczyków w Libanie, w sierpniu 2006 roku.
Kilka dni po jego uprowadzeniu, jego jedyny brat,
dobry, pobożny człowiek,
ginie w skutek wybuchu bomby.
To co z niego zostało, policja przesłała
do laboratorium w Dubaju, w małej, plastikowej torebce,
aby go zidentyfikować.
Nie wspominając nawet o tym, co stało się z jego biednymi rodzicami...
żoną...
a co najgorsze, z dziećmi.
Możemy zapewnić ochronę twojej rodzinie, Afsal, nawet ośmiu osobom.
Ale nie mamy za wiele czasu. Abu Nazir nie jest cierpliwym człowiekiem.
Możesz wejść, Joelle.
Kiedy będziesz gotowy, aby porozmawać, napisz na kartce nazwiska i adresy.
Jeśli kochasz swoje dzieci, tak jak ja kocham swoje,
na twoim miejscu bym się pośpieszył.
I co teraz?
Teraz czekamy, aż weźmie do ręki ołówek.
Kiedy przesłuchujący powiedział, że może chronić jego rodzinę...
Mamy ich. Są już bezpieczni.
Może Pan wracać do domu. Dziękujemy za pomoc.
Teraz już sobie poradzimy. Chłopcy?
Możecie mnie teraz wpuścić do niego na kilka minut?
Chcę mu spojrzeć w oczy i powiedzieć, że teraz role się odwróciły.
Wie Pan, że nie mogę tego zrobić.
Chciałabym, ale niestety nie mogę pomóc.
- Rozumie Pan? - Pewnie.
Jasne.
Proszę wracać do domu. Zapomnieć o tym dniu. Zapomnieć o tym wszystkim.
I oczywiście, nie muszę chyba dodawać, żeby...
- Absolutnie z nikim o tym nie rozmawiać. - Tak, jasne.
Jeśli jednak będzie Pan potrzebował rozmowy...
o każdej porze, dnia i nocy.
Do widzenia sierżancie Brody. Bardzo nam Pan pomógł.
Hej, Carrie!
Hej.
Świetna robota. Oboje się dobrze spisaliście.
- Nie mogło być lepiej. - Dziękuję.
Informujcie mnie na bieżąco o każdym ruchu Hamida.
Dobrze.
Tak?
Kiedy wyjąłeś zdjęcie Abu Nazira, wstrzymał oddech na kilka sekund.
Wiem, że coś przed nami ukrywa. Jestem tego pewna.
- Cholera! - Co się stało?
Teraz dopiero przydałby się nam podgląd w jego domu.
Nie zaczynaj.
Bądź cierpliwa.
W porządku. Przypilnuję go. Wracaj do Miry.
Zadzwonię, jeśli coś się wydarzy.
Zwolnij trochę.
No dalej, dupku. Pisz.
Brody.
Przepraszam. Nie chciałam Cię przestraszyć.
Cześć, gdzie byłaś?
Ścięłaś włosy.
Co sądzisz?
Ładnie.
Zawsze lubiłeś krótkie.
Podobają mi się. Naprawdę.
Zrobiłeś coś dla mnie idąc na spotkanie grupy wsparcia,
więc pomyślałam, że się jakoś odwdzięczę.
Herbaty?
Dzięki.
Co robisz?
Nic. Rozkoszuję się ciszą.
Ciężki dzień?
O co chodziło?
Naprawdę nie mogę o tym mówić, Jess.
- Nic a nic? - Nie. Przepraszam.
- I jak Twoja herbata? - Dobrze.
Yorkshire Gold. Twoja ulubiona.
Jest idealna. Dzięki.
Saul. Chyba jest gotowy.
Osiem nazwisk, cztery w Islamabadzie, trzy w Lahore i jedno w Larkanie.
Sporo roboty.
Ale najpierw musisz okazać dobrą wolę.
Rozumiesz, co to oznacza?
Nic nie wiem.
Wiecie o tym.
Dlatego właśnie działamy w ten sposób.
Więc pożegnaj się ze swoją rodziną.
Adres e-mail w Pakistanie.
Czyj to adres?
Nie wiem.
Przysięgam.
Obiecajcie,
moja rodzina, dzieci.
Co wysyłałeś na ten adres?
Przekazywałem maile, które dostawałem od kogoś innego.
Od kogo?
Czy miejsce przetrzymywania sierżanta Brody'ego wyciekło tylko po to,
- żebyśmy go znaleźli? - Carrie. Carrie.
Czy Abu Nazir spotkał się kiedykolwiek z sierżantem Brody'm?
Najpierw moja rodzina.
Potem porozmawiamy.
Wrócimy tu.
- Proszę wejść. - Dziękuję za spotkanie.
Moje drzwi są zawsze dla Pana otwarte, sierżancie Brody.
W samą porę.
Wygląda na to, że nasz przyjaciel jest gotowy, aby współpracować.
- Nie jest moim przyjacielem. - Oczywiście że nie, przepraszam.
Co mogę dla Pana zrobić?
Myślałem, że będę mógł stanąć twarzą w twarz z moim oprawcą.
Jasne. Słyszałem o tym.
I muszę przyznać, że Carrie postąpiła słusznie.
Nie miała uprawnień, aby wpuścić Pana do Hamida.
A Pan ma?
- Nawet gdybym chciał... - Mogę Panu przerwać i oszczędzić wymówek?
Proszę.
Doskonale rozumiem względy operacyjne, którymi musi się Pan kierować.
Nie przyszedłem powiedzieć, że nakłonię Hamida do mówienia,
szybciej niż wasi ludzie.
Ale wczoraj zrobiłem dokładnie to, o co poprosiliście,
chociaż ciężko mi było siedzieć i patrzeć na to jak szanujecie jego prawa
po tym, co robił mi przez osiem lat.
A teraz mówicie mi, że jest gotów do rozmów.
Myślę, że zasłużyłem przynajmniej na prawo,
aby spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, że nie zdołał mnie pokonać.
- Sierżancie... - Nie skończyłem, jeśli Pan pozwoli.
To naprawdę jest dla mnie ważne.
Muszę być w porządku wobec mojej żony i dzieci.
Muszę też być w stanie, zarówno fizycznym jak i psychicznym,
aby pełnić moje obowiązki jako żołnierz i mężczyzna.
Ale najpierw...
Chcę zamknąć ten rozdział mojego życia.
To wszystko, o co proszę, sir.
Proszę, nie odbierać mi tej możliwości.
Dla mojego własnego zdrowia psychicznego.
Sierżancie, mógłby Pan poczekać chwilę na zewnątrz?
- Lorraine, połączysz mnie z DCI? - Tak, proszę Pana.
A więc...
Chodźmy zamknąć ten rozdział sierżancie.
Wysłaliśmy wiadomość-widmo na adres, który podał Hamid.
Adresat nigdy nie otrzyma tego maila, ani nie dowie się, że został wysłany.
Do tej pory odbił się od serwera w Rio,
gdzie przeszedł przez protokół filtrujący ponownego szyfrowania,
a następnie trafił do Johannesburga, ta sama sytuacja,
potem do Tajlandii, Finlandii,
a teraz, zaledwie godzinę później...
Wisisz mi kolację. Może nawet seks.
Ja pierdolę!
Tak daleko bym się nie posuwał.
Jezu Chryste.
Adres, który dostaliśmy
pochodzi z wydziału inżynierii na Uniwersytecie Bryden.
Faisel? Żartujesz sobie?
- Ten, którego oczyściliśmy z podejrzeń? - Dokładnie.
Cokolwiek robicie, przestańcie!
Potrzebuję, żebyście zajęli się jedną rzeczą, znalezieniem Raquima Faisela.
Nie było go na Uniwersytecie przez cały dzień.
- I nie było go też w domu. - Jaki jest jego adres?
Mieszkanie w Truxton Circle.
Virgil, potrzebuję, żebyś poszukał czegoś na Uniwersytecie.
Dzisiaj. Teraz.
Biłeś mnie.
Upokarzałeś.
Zabiłeś mojego przyjaciela.
Ale mimo wszystko nie złamałeś mnie.
Trzeba było mnie zabić, kiedy miałeś szansę.
Ale teraz jesteśmy tutaj.
Jestem sierżantem amerykańskiej marynarki wojennej, dupku.
Myślisz, że jak to się skończy?
Ej! Przestańcie!
Ej!
Sierżancie!
Proszę się uspokoić. Spokojnie.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
Może i jajogłowi są
sprytniejsi od nas wszystkich, obecnych tutaj w pokoju.
Ale przez lata nauczyliśmy się,
że jeśli chodzi o zasady bezpieczeństwa
w miejscu pracy, to aż roi się od uchybień.
Czy może Pan wrócić, kiedy będzie obecny dr Faisel?
Nie czuję się komfortowo, pozwalając ludziom szperać w jego biurze.
Rozumiemy to proszę Pani.
Jeśli coś zepsujemy, zapłacimy za wszystkie szkody.
Może nawet przymkniemy oko na kilka uchybień.
Słucham?
Czy Pan sugeruje...
Nie, wcale nie. Nie na mojej zmianie.
Bierz się do papierkowej roboty.
Tak, znaleźliśmy kilka potencjalnych uchybień, które należy zgłosić.
To pewnie dr Faisel.
Cześć. Wiesz, gdzie jest ten adres?
- Halo. - Zaraz obok cholernego lotniska.
Cześć.
Widziałeś ten nowy pas?
Jasne. Niebieski. Imponujący.
Przepraszam, że to przegapiłem.
Żałuję, że mnie tam nie było. Miałem ważne spotkanie.
W porządku. Mike mnie odebrał.
Widzę.
- Lody? - Nie, dzięki.
Zjedz trochę. Świętujemy.
Na mnie już czas.
Mama poprosiła wujka Mike'a, żeby odebrał Cię z karate?
To nic takiego.
Woziłem go przez ostatnie trzy lata.
Cztery. Zacząłem, gdy miałem osiem lat.
Pewnie. A teraz patrzcie. Niebieski pas.
Niesamowite, co?
- Prawda Brody? - Pewnie.
- Jakie spotkanie? - Nie mogę o tym rozmawiać.
Twój syn świetnie sobie dzisiaj poradził. Powinieneś być dumny.
Mike, mówiłeś, że już wychodzisz?
Do zobaczenia później, kolego.
Na razie.
Jest posypka?
Poprowadził nas obok tego domu dokładnie w zeszły wtorek.
Czyli prawdopodobnie wiedział, że jest śledzony.
I trzeba to było kontynuować.
Strasznie tam cicho. Żadnego dźwięku.
Może śpią.
Czasami, przysięgam na Boga...
To mój brat i nie wiem, czy jest upośledzony,
czy zachowuje się tak, żeby mnie wkurzyć.
Co się dzieje Saul?
On jest martwy, Carrie.
Hamid nie żyje.
Samobójstwo.
O Boże, nie.
- Jak? Kiedy? - Carrie, co się stało?
Parę minut temu.
Dopiero przyszedłem. Ciało wciąż jest ciepłe.
Jak to możliwe?
Kawałek żyletki, lewy nadgarstek.
Co? Skąd to wziął?
Musiał mieć to przy sobie. Przegapiliśmy to.
Saul, przeszukiwaliśmy go kilkanaście razy.
Ten kawałek jest malutki.
Mógł go ukryć, w jakimś otworze ciała lub
pod skórą, jakąś blizną.
- Albo ktoś mu to dał. - Dał mu co?
- Carrie. - Przyznaj, że to możliwe...
bo siedzimy teraz przed domem dr Faisela i nie ma po nim żadnego śladu.
Do czego zmierzasz?
Do tego, że ktokolwiek dał Hamidowi żyletkę, mógł także ostrzec profesora.
Żyletka?
Chcę pozwolenia na wejście.
Estes chce, żebyśmy obserwowali i czekali.
Cholera! Nie mamy czasu!
Jeśli Faisel ucieka, musimy wiedzieć już teraz!
Masz moje pozwolenie. Wchodźcie.
Drużyna Alfa, naprzód. Bravo, osłaniacie tyły.
Charlie, zachowajcie gotowość.
Ruszamy.
Dom jest pusty. Musiał się zbierać w pośpiechu. Wygląda na to, że już na dobre.
Słyszałeś to, Saul?
Saul?
Tak bardzo przepraszam.
Wiem, co chcesz powiedzieć i masz rację.
Chcę tylko powiedzieć, że nie tak miały wyglądać pierwsze dni po Twoim powrocie.
Musisz być zmęczona. Dlaczego jeszcze nie śpisz?
Powinnaś być już w łóżku.
Znam to spojrzenie.
Czekałaś na mnie.
- Co się stało? - Saul, kochanie, przecież wiesz.
Sam to już w skrócie powiedziałeś, mniej więcej.
Czekaj. Możemy... możemy teraz o tym nie rozmawiać?
Dobrze?
To był bardzo pogmatwany dzień.
Twoje życie jest skomplikowane.
Musisz wiedzieć...
przez ten ostatni miesiąc u rodziny w Indiach...
dużo myślałam...
zrobiłam rachunek sumienia.
Rozmawialiśmy o tym, zanim wyjechałaś.
Mogę mniej pracować, zmienić stanowisko, spędzać więcej czasu w domu.
Posłuchaj.
Zdałam sobie sprawę, że nie mogę prosić Cię, żebyś zrezygnował z pracy.
Więc to ja muszę zacząć
żyć swoim własnym życiem.
Wiesz, powiedziałeś wczoraj,
że moi rodzice powinni przekazać sprawę slumsów komuś innemu.
Ale nie Tobie. Nie to miałem na myśli.
Nasze życie jest tutaj.
Nasze życie jest tam, gdzie Cię wyślą.
Amman, Bejrut, Londyn, Aden,
często nawet bez uprzedzenia, a ja potrzebuję czegoś więcej.
Potrzebuję żyć...
Potrzebuję realizować swoje pasje.
Zapuścić gdzieś korzenie. Tam, gdzie będzie to miało to dla mnie znaczenie.
Mam w ogóle coś do powiedzenia?
Otworzysz?
Mira. Jak Twoja podróż? Witaj w domu.
Było cudownie. To był bardzo inspirujący czas.
Jak się masz Carrie?
Bardzo przepraszam. Nie chciałam przeszkadzać.
- To ważne. - Muszę z Tobą porozmawiać.
Miło Cię widzieć, ale nie spałam w samolocie i jestem kompletnie wyczerpana.
Wybacz.
- Dobrze, - Mam nadzieję, że niedługo się spotkamy.
Byłoby świetnie. Dobranoc.
Nie mów, że Cię nie ostrzegałam, jak to się może skończyć.
Jak to możliwe? Kto wpuścił Brody'ego do tego pokoju?
A jak myślisz?
Jezu Chryste.
Tak. To samo pomyślałam.
Brody musiał wychwycić martwe pole kamery podczas przesłuchania.
Oficjalna wersja jest taka, że Hamid przemycił żyletkę
w podeszwie buta.
Bzdura!
Brody nie tylko wykombinował jak wejść do pokoju,
ale zaaranżował samobójstwo Hamida i ostrzegł dr Faisela.
A my na to pozwoliliśmy.
Nie możemy już tego ukrywać. Musimy wyjść z cienia.
Trzeba zająć się tą sprawą zanim znowu ktoś umrze,
a my poniesiemy znowu kolejną, spektakularną porażkę.
Nie myśl, że się nad tym nie zastanawiałem.
Więc może coś z tym zrobimy?
Ale nic się nie zmieniło, Carrie.
Co masz na myśli, mówiąc, że nic się nie zmieniło?
Nie zauważyłem, żeby Brody przekazał coś Hamidowi, a Ty?
Ani żyletki, ani nawet cholernego kataru.
Boże! Wiesz co? Możesz się wkurzać!
Mam dość Twojego niezdecydowania.
Przesadziłaś.
To mój dom. Wynoś się.
Idę do Estesa, czy Ci się to podoba, czy nie.
Weź ze sobą kilka pudełek, przydadzą się, kiedy będziesz się pakować.
Co się stało z Saulem Berensonem, który pokonał Karakorum,
spędził trzy miesiące w malezyjskim więzieniu,
i pozbawił władzy Uday'a Husseina?
Kiedy stałeś się takim tchórzem?
Myślę, że powinnaś już iść.
Z przyjemnością.
Wiesz co? Zostaw to sobie. Mam to gdzieś!
- Carrie. - Przepraszam.
- Nie miałam dokąd pójść. - Och, o mój Boże, co się stało?
- Chyba właśnie rzuciłam pracę. - Co?
- Nie bądź głupia. - Nie, mówię poważnie. To koniec.
Koniec. Mam tego dość.
Dobra, przestań.
Miałaś rację... Cholera, miałaś rację,
kiedy mówiłaś, że ta praca mnie wykończy.
Musisz wziąć głęboki wdech.
Uspokój się Carrie, okej? Uspokój się.
- Czy Saul wie o tym? - Saul?
Nie, Saul jest jednym z powodów.
Ale przecież powiedziałaś, że zawsze Cię wspiera.
Cóż, teraz jestem sama, i to jest akurat pewne.
Chcesz znać prawdę?
Od dłuższego czasu jestem sama.
Przestań. Obie wiemy, że nie odejdziesz, prawda?
Masz doła, tak? To nie w Twoim stylu.
Nie jesteś sobą. Znam Cię.
Więc zrobimy tak...
Będziesz tutaj spać, okej?
Pokój gościnny jest przygotowany.
Dziewczynki będą wniebowzięte, kiedy Cię rano zobaczą.
- Tak, jasne. - Zgoda?
Nie obchodzi mnie to, czy będzie koniec świata, okej?
Zostaniesz tutaj tak długo, jak potrzebujesz, żeby dojść do siebie.
Dobrze?
Obiecaj mi, że będziesz spać do rana.
Spróbuję. Dziękuję.
- Ciocia Carrie? - Cześć.
- Co się stało? - Nic, skarbie.
Czy coś się stało? Słyszałam, jak rozmawiacie z mamą.
Nie, naprawdę wszystko w porządku.
Wracajcie do łózek i pozwólcie cioci odpocząć, dobrze?
- Możemy spać tutaj? - Tak, jasne. Możemy?
- Jesteś pewna? - Tak.
No dalej, wskakujcie.
Ja śpię tu.
- A ja chcę spać tam. - Dobrze.
Słodkich snów.
Nie, nie wstawaj.
Wiesz, że naprawdę nie chciałem przegapić Twojego egzaminu.
Nawaliłem.
Przepraszam.
Wybaczysz mi?
Jestem z Ciebie dumny.
Masz niebieski pas.
Wiedziałem, że go zdobędziesz.
Wiesz dlaczego?
Bo jesteś moim synem.
O co się modlisz?
Odkąd skończyłem cztery lata,
modliłem się z mamą każdego wieczoru
żebyś przeżył i
wrócił do domu pewnego dnia.
A teraz?
Żebyś doszedł do siebie.
- Ciociu Carrie? - Zamknij oczy. Zamknij oczy.
Co robisz?
Nic, słonko. Po prostu nie mogę spać.
Martwisz się złymi ludźmi?
Kim?
Wiesz, tymi, którzy podkładają bomby.
A Ty?
Trochę.
Jasne. Ja też.
Mam pomysł.
Zamieszkaj z nami. Obronimy Cię.
Nie, słońce. Wiesz co?
To moje zadanie.
Dobrze.
Idź spać.
Przetłumaczone przez LingPerfect